Afscheid en welkom

Op 1 februari jl. droeg secretaris Agnes van Alphen het stokje over aan Marloes Tiegelaar. De afgelopen 18 jaar waren veelbewogen, niet alleen voor de Vakgroep Restauratie, maar ook voor Agnes persoonlijk. Ze vond het opvallend dat het bestuur destijds met haar, zwanger van haar tweede kind, in zee durfde te gaan. Samen met Jeannette Boonstra runde Agnes vol energie het secretariaat van de Vakgroep, ze schreef talloze artikelen over restauratieprojecten van de leden en organiseerde vele ledenbijeenkomsten, beurspresentaties, et cetera, et cetera. Inmiddels zijn de kinderen het huis uit en stort Agnes zich op haar (toegenomen) werkzaamheden bij het Nationaal Centrum Erfgoedopleidingen en het Nationaal Restauratie Centrum. De terugblik met Agnes leest als een mooi stukje geschiedenis van de Vakgroep.


Marloes Tiegelaar en Agnes van Alphen

Agnes, hoe heb je al die jaren voor de Vakgroep Restauratie ervaren?

'Die 18 jaar zijn razendsnel gegaan. De voorzitters die ik heb ondersteund, Wim Kuipers, Boudewijn de Bont en momenteel Flip van de Burgt, hebben alle drie een totaal andere focus in hun termijn gehad. Daar beweeg je als ambtelijk secretaris in mee. Wim was vooral gericht op de interne organisatie van de vereniging. Het was bijvoorbeeld belangrijk om het ledenaantal van 21 op te schroeven, inmiddels staat de teller op 40. De club vertegenwoordigt hierdoor zo’n 75% van de bouwbedrijven die actief zijn in de monumentenzorg, waardoor je een sterke stem hebt. Boudewijn heeft in zijn periode hard gewerkt aan het externe netwerk; dit heeft ertoe geleid dat de vereniging nu goed is ingevoerd in de erfgoedwereld en op hoog niveau betrokken wordt bij belangrijke ontwikkelingen. Voor de huidige voorzitter Flip is onderwijs een belangrijk thema. Regulier vakonderwijs is voor de kleinschalige gespecialiseerde restauratieambachten geen vanzelfsprekendheid. De Vakgroep Restauratie heeft in de afgelopen jaren een dominante rol gehad in het verbeteren van het vakonderwijs in ons land.'

Waarom dan nu toch vertrekken bij de club?

In 2014 is de Vakgroep Restauratie, samen met 13 andere branchegroepen, in een project gestapt om restauratieopleidingen te behouden. Door de veralgemenisering van het onderwijs werden in die periode één voor één opleidingen stilgelegd. Alarmerend natuurlijk! Min of meer toevalligerwijze heb ik uiteindelijk de leiding over dit project gekregen. In de afgelopen jaren zijn voor 3 restauratiedisciplines nieuwe opleidingen ontwikkeld. Het project is uitgegroeid tot het Nationaal Centrum Erfgoedopleidingen en kreeg van de minister van OCW 2 miljoen euro om meerdere missende schakels in het restauratieonderwijs te ontwikkelen. In de komende jaren gaan we dat samen met de branchegroepen doen. Het kost nu zoveel tijd om deze nieuwe club goed te leiden, dat dit helaas niet meer te combineren is met het werk voor de Vakgroep Restauratie.

Wat wil je je opvolger Marloes Tiegelaar meegeven?

Wat mij bij de Vakgroep Restauratie vooral opvalt, is dat het een hechte club is. De leden, die natuurlijk in dezelfde markt opereren, zien in dat gezamenlijke belangenbehartiging hen verder brengt. De bijeenkomsten zijn gezellig en er wordt constructief samengewerkt. Wat ik vooral heel bijzonder vind, is de passie bij alle leden om zo goed mogelijk om te gaan met de monumenten die -tijdelijk- aan hen zijn toevertrouwd. Hopelijk gaat Marloes ook merken dat het een voorrecht is om in zo’n goede sfeer bij te dragen aan de doelstellingen van de Vakgroep Restauratie.

Marloes, je bent inmiddels twee maanden aan de slag voor de Vakgroep Restauratie. Wat zijn je eerste indrukken?

Afgelopen 1 februari was het zover, de start van een nieuw avontuur! Natuurlijk is het wel even wennen na 15 jaar in de financiële dienstverlening gewerkt te hebben als compliance specialist. In de erfgoedsector werken hele andere type mensen in een totaal andere cultuur. Het fascineert me dat er zoveel verschillende instanties zijn die allemaal min of meer hetzelfde nastreven. Ik heb al vele mensen mogen ontmoeten en mooie bedrijven en bijzondere restauratieprojecten mogen bezoeken. Wat is er dan mooier om een baan te krijgen in een sector die veel beter aansluit bij mijn interesses en mijn achtergrond als kunsthistorica. Kortom, het is smullen! Met veel vertrouwen kijk ik naar de toekomst. Ik heb er zin in!

069.jpg

068.jpg

067.jpg

066.jpg

065.jpg

064.jpg

063.jpg

062.jpg

061.jpg

060.jpg

059.jpg

058.jpg

057.jpg

056.jpg

055.jpg

054.jpg

053.jpg

052.jpg

051.jpg

050.jpg

049.jpg

048.jpg

047.jpg

046.jpg

045.jpg

044.jpg

043.jpg

042.jpg

041.jpg

040.jpg

039.jpg

038.jpg

037.jpg

036.jpg

035.jpg

034.jpg

033.jpg

032.jpg

031.jpg

030.jpg

029.jpg

028.jpg

027.jpg

026.jpg

025].jpg

025.jpg

024.jpg

023.jpg

022.jpg

021.jpg

020.jpg

019.jpg

018.jpg

017.jpg

016.jpg

015.jpg

014.jpg

013.jpg

012.jpg

011.jpg

010.jpg

009.jpg

008.jpg

007.jpg

006.jpg

005.jpg

004.jpg

003.jpg

002.jpg

001.jpg